Column

Elke zaterdag een nieuwe column vanuit een uNiek perspectief.

27 November, Black Friday

Ik snap eigenlijk niet waarom het fenomeen overgewaaid is vanuit Amerika, maar zowel hier als in Nederland, werd men doodgegooid met Black Friday reclames. 

Blijkbaar worden er op Black Friday dingen weggegeven voor bijna niets. 

Dus ik besloot me gisteren maar eens richting het winkelcentrum te begeven. 

In de supermarkt kostte helaas alles hetzelfde, of was het zelfs duurder misschien. 

De elektronicawinkels hadden dan wel een paar grote borden met “min zoveel procent”, maar volgens iedereen was de prijs simpelweg een dag eerder opgeschroefd, om er de volgende dag flinke kortingen op te plakken. 

“Wordt er dan niks weggegeven vandaag?”, dacht ik bij mezelf. 

Wellicht moest ik in de oude stad zijn voor de echte deals, de opening van de Kerstmarkt viel namelijk samen met Black Friday. Dat kon toch geen toeval zijn? 

Maar ook hier, lopend langs de kraampjes, kwam ik geen Black Friday deals tegen. 

Ik probeerde nog weg te lopen met mijn glühwein, maar uiteindelijk moest ik tóch de volle mep betalen. 

“Wordt er dan écht niks weggegeven vandaag?”, dacht ik bij mezelf. 

Ik besloot snel maar terug naar huis te gaan, de wedstrijd van NEC begon bijna. 

Het enige wat er op Black Friday werd weggegeven, bleken 3 punten aan SC Cambuur te zijn. 

Wat mij betreft is Black Friday, niet voor herhaling vatbaar. 



20 November 2021, Poolse gastvrijheid

Je doet je schoenen uit bij binnenkomst, gaat rustig ergens zitten en vervolgens worden alle kasten leeggehaald om het je naar de zin te maken. 

Wie ooit op visite is geweest bij mensen uit Polen, heeft zich waarschijnlijk weleens verbaasd over hoe je als gast behandeld wordt. 

Van koffie en gebak tot schnitzels, kip en salade. Alles is aanwezig, waarschijnlijk omdat iemand ruim de helft van de dag in de keuken heeft gestaan. 

Afijn, mijn broer kwam vorige week een weekendje logeren. Dus ik zorgde dat ik genoeg in huis had, maar niks te gek natuurlijk. 

Eenmaal hem opgehaald gingen we naar het centrum om een hapje te eten en een drankje te doen.

Morgen lekker rustig aan… althans, dat dacht ik. Totdat ik mijn telefoon voelde vibreren, een bericht van mijn vrienden uit Bielsko-Biała.

“Morgen zijn we in Krakau, kunnen we langskomen?” 

Inmiddels met mijn 2e biertje in de hand, sloeg toch enigszins iets van paniek toe:

“Maar ik heb niks in huis!”, dacht ik bij mezelf. 

“Is goed, 16:00?”, stuurde ik terug. 

Ze gingen akkoord. 

Ik kon niet anders, ik had ze al 3 jaar niet gezien. 

De avond was nog jong, we deden nog een paar rondjes in het centrum. 

Vervolgens gingen we richting Kazimierz, waar we nog een paar rondjes meededen met de rest. 

Eenmaal terug thuis rond 03:00, zette ik de wekker om 08:30.

De volgende dag was het een opgave van jewelste om alle boodschappen in huis te halen, genoeg vlees en salades te bereiden en dit alles klaar te hebben voor 16:00.

Toen de visite eenmaal zat, zette ik koffie met gebak, een berg eten en een aantal flessen drank voor hun neus

Voor het geval dat, had ik nog vanalles achter de hand gehouden.

Uiteindelijk hadden ze van alles een beetje gegeten, en hadden mijn broer en ik nog voor de komende 2 dagen meer dan genoeg. 

Weer een van die gewoontes die ik zo nodig moest overnemen.



13 November 2021, 11/11 

Donderdag was het dan zover, het begin van het carnavalsseizoen. En volgens mij nemen ze het hier heel serieus. 

Ik kreeg namelijk zowaar een vrije dag, en met mij vele anderen. 

Eenmaal uitgeslapen en wel merkte ik op dat het al elf over elf geweest was, dus besloot ik halsoverkop naar het centrum te gaan. 

Eenmaal het kasteel gepasseerd richting de lange straten die naar de oude stad leiden, zag ik de mensenmassa zich al verzamelen. 

Geschminkte gezichten en verklede mensen waren overal, en volgens mij was er een bepaald thema dit jaar, aangezien iedereen ofwel in het wit-rood was gekleed ofwel als soldaat. 

Eenmaal in het centrum gearriveerd, zag ik een paar jonge vrouwen als nonnen verkleed met een grote Poolse vlag zwaaien. 

Ik liep naar ze toe om een praatje te maken. 

“Jullie zijn leuk verkleed, wachten jullie op de carnavalsoptocht?”

Nog steeds in feestvreugde raakten ze toch ietwat geïrriteerd door mijn vraag. Ik kreeg geen antwoord. 

Even bleef ik vertwijfeld staan, mezelf afvragend of ik iets verkeerd had gezegd, of misschien kwam het toch doordat ik niet verkleed was? 

Na luttele minuten besloot ik toch nog een tweede poging te wagen. 

“Hoe laat begint de carnavalsoptocht?”, vroeg ik nonchalant. 

Nu kwam er eentje naar me toe gelopen. 

“Doe eens niet zo mal, het is onafhankelijkheidsdag.” 

Dat verklaarde een hoop, vooral het gebrek aan bier. 

11 november blijkt hier een hele andere betekenis te hebben dan bij ons.



6 November 2021, Uit het oog uit het hart

“Het is wat hè, met die inflatie?”

Meteen zag ik de herkenbaarheid van mijn uitspraak in haar gezicht naar voren komen.

“Inderdaad, daar zeg je me wat!”, begon mijn kapster nu haar eigen betoog. 

Het enige wat nog restte was zitten en wachten totdat de knipbeurt, en haar preek, voorbij waren.

Praten over de inflatie is hier vrijwel hetzelfde fenomeen geworden als praten over het weer dat in Nederland was, je spreekt er ‘s morgens mensen mee aan en zegt ze er ‘s avonds mee gedag.

Toch vroeg ik me de afgelopen week af of dat nog steeds zo was, dus besloot ik een paar dagen de Nederlandse actualiteiten in de gaten te houden.

Daar waar het hier gaat over inflatie, gaat het in Nederland bijzonder genoeg nog steeds de hele tijd over corona, en over een of andere QR-code. Het is voor mij maar een vreemd idee om zoiets te moeten laten zien als je ergens naar binnen wilt, hier heb ik het afgelopen half jaar gewoon overal naar binnen gemogen zonder dat soort poespas, en dat met een lagere vaccinatiegraad. 

Goed geknipt en wel, besloot ik maar eens een tripje richting het centrum te maken. 

Eenmaal bij mijn vaste café, vroeg ik om een koffie… en begon de serveerster meteen weer over het onderwerp der onderwerpen. 

“Het is toch niet te geloven?! 2 Jaar geleden kreeg je 1 euro per 4,2 zloty, nu is dat inmiddels al per 4,6. Op vakantie gaan wordt veel te duur zo.”

Met de Nederlandse actualiteiten in het achterhoofd, probeerde ik tactisch van onderwerp te veranderen:

“Maar de inflatie is toch niet de enige crisis die we hebben?”

Ze keek me vragend aan, en begon na te denken.

Na een halve minuut dacht ze het te weten.

“Oh! Je bedoelt de noodtoestand aan de grens zeker?”

“Nee! Die andere crisis.”, zei ik nu.

Ze bleef maar naar boven staren, peinzend over wat het kon zijn.

“Corona natuurlijk!”, zei ik tot slot.

Ze rolde met haar ogen.

“Oh ja, dat hebben we ook nog.”



Lees ook mijn eerdere columns:

Tutoyeren

In het duister

Zoals de wind waait

Peulenschilletje

De glasbak

Cultuurshock

Graven in het geheugen

De wielklem

Noodtoestand aan de grens

Eindelijk geland

Żappka

Marketingtruc

Labeltjes

Spelen

Persoonlijke zorg

Ochtendritueel

Pakkie-an

Viva Holandia

Poolse voetbaltraditie

Stemmen is belangrijk

De term

Vluchtgedrag

Spotprijsje

Het bitterballenmysterie

Oneindig Carnaval

Niek Schermer
Janusz
Na een traumatische gebeurtenis raakt de zelfbenoemde Poolse dichter Janusz verzeild in een innerlijke zoektocht die gaandeweg allesbepalende proporties aanneemt voor zijn eigen toekomst en die van zijn omgeving. De debuutroman van Niek Schermer.
€18,99 Paperback

Één reactie op “Column”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *